Erg onder de indruk. Mooi boek, waarin Palmen verslag doet van het jaar na het overlijden van Hans van Mierlo. Naast dat het een verslag van een rouwperiode is, en een verkenning van het afscheid nemen (niet alleen van Van Mierlo, er sterven in dat jaar nog meer mensen, waaronder bijvoorbeeld Harry Mulish) is het in mijn ogen vooral ook een grote, hartverscheurende liefdesverklaring.

Lees al mijn reviews

Bellen, mailen, soebatten, dreigen, het mocht allemaal niet baten. De helpdesk van onze provider gaf geen krimp. En bood geen oplossing. En ik had een jaarcontract. Jippie.—”Ja meneer, ik zal een ticket voor u inschieten.” Nou, ik weet niet precies waar die ‘tickets’ vervolgens ‘in’ werden geschoten, maar gedachten aan zwarte gaten komen op.

Een jaar later
Om een lang verhaal wat korter te maken: inmiddels waren we een jaar verder. Geen verandering, geen oplossing, geen mailtjes, helemaal niks hoorden we meer. Onze provider liet het danig afweten. Tot het een paar weken geleden nog veel slechter werd. We waren inmiddels zo goed als onbereikbaar geworden via ons vaste nummer en konden zelf ook niet meer uitbellen.

Cowboys
Ik was het zat. En ging dus maar vast eens rondkijken bij andere providers. Maar het lijkt wel alsof het bedrijf dat de kabels in de grond heeft gestopt alleen maar cowboys heeft kunnen interesseren om mee te doen met het glasvezelavontuur in onze gemeente. De ervaringen van klanten met de andere providers spraken boekdelen. Wat een ellende allemaal, niet alleen technisch, maar ook qua meedenken, oplossingen bieden, of het simpelweg de beleefdheid op kunnen brengen om klanten op een vriendelijke manier te woord te willen staan.

Overstappen
Uiteindelijk leek er één, overigens later toegetreden, provider voldoende kwaliteit in huis te hebben. Oké, het kostte wat meer, maar de huidige situatie was ook niks. Even bellen dan maar. Helaas. De provider in kwestie kon wel nieuwe aansluitingen leveren, maar overstappen van een andere glasvezelprovider was nog niet mogelijk. Binnenkort overigens wel, vanaf medio maart moest het mogelijk zijn. “Zullen we dan even contact met u opnemen?” Uiteraard mocht dat van mij, graag zelfs.—Tot nu toe nog niets vernomen, dat begrijp je.

Router
In een laatste poging schreef ik toch nog maar een mailtje aan de helpdesk van mijn huidige provider, waarin ik ze liet weten dat gewoonweg bellen inmiddels helemaal niet meer mogelijk was. Fijntjes vermeldde ik in die mail inmiddels meer dan een jaar hun ‘diensten’ af te nemen en sprak de hoop uit dat er nu eindelijk een oplossing zou worden geboden. En wie schetst mijn verbazing? Die oplossing kwam er: een nieuwe router werd me toegestuurd! Men had “onlangs” ontdekt dat de glasvezelmodems inderdaad nogal veel problemen opleverden wat betreft telefonie en met die router ertussen zouden die problemen verholpen moeten zijn.

De router staat en is aangesloten en de eerste testtelefoontjes geven hoop. We kunnen weer gewoon bellen en gebeld worden, lijkt het wel!

Ik neem me dus geregeld wat voor, gedurende het hele jaar. Niet alleen aan het begin van een nieuw jaar. Ik kom er alleen steeds weer achter dat een hoop van wat ik me voorneem er gewoon niet van komt. En dat komt voor een deel door mezelf, maar ook door – in willekeurige volgorde – het weer, de financiën, de tijd, het verkeer, mijn gezondheid, wat ik heb gegeten, hoe mijn schoenen zitten en ook door… andere mensen. Die op hun beurt ook weer beïnvloed worden.

Zaken gebeuren dus eigenlijk gewoon. (Oké, hoeveel mensen moesten hierbij onmiddellijk denken “shit happens”?) We hebben er maar tot op zekere hoogte invloed op. Wat niet wil zeggen dat we dan dus maar apathisch op de bank moeten neerzijgen en de boel de boel moeten laten. (Alhoewel dat af en toe natuurlijk ook best lekker is.) Het is gewoon lekker om zelf in actie te komen, bezig te zijn.

Zolang we maar niet de illusie hebben dat we de boel in de greep hebben, en alles altijd maar naar onze hand kunnen zetten. We kunnen duwtjes geven en hier en daar een keer ergens tegenaan schoppen. Volgens mij kunnen er dan mooie dingen gebeuren.

Veel plezier in 2012!

Alex zegt dat hij 10 dagen lang elke dag 90 minuten heeft gespendeerd aan het bestuderen van code tot hij de fout achterhaalde. Omgerekend heeft hij daar dus 15 uur aan gewerkt en daarmee verdiende hij dus: $3000/15 = $200 per uur!

Bron: Download Squad